Latinitatem quidem puram atque intactam malis vulgaris linguae, quia multos per annos rustico paulatim sermone mutata in nostra aetate est relicta, haud sane multum scriptores recentiores eadem facilitate intellegunt ac cogitatione comprehendunt, qua temporibus antiquis ut lingua humanae eruditionis florebat. Verum tamen nihil impedit quin creberrima meditatione usuque peritiam litterariam adipiscamur, etiamsi maioribus nostris inferiorem, iam tamen idoneam ad animum exercendum.
Quod autem maius est, non modo de lingua Latina res ita se habet, sed ut verius dicam omnium gentium priscus scribendi ars et eloquentia, si quid artis tradita communis memoria formarit, multo locupletior peritis videtur, quam quibus pauca intelligentia rudique animi cultu de ipsorum patrum ingenio garrire atque externorum populorum morem, de quo ne elementa quidem intellegant, deridere coeperint.
Namque nihil clarius eo patet, si huius generis scriptorum opera scrutemur, quod infuscasse permultam loquendi barbariem scripta sinunt, quae praeterea nullius momenti res importune tractent. Sibi enim arrogare volunt non artem sincerum, sed famam modo ac simulatam eloquentiam, qua inexpertos studio litterarum antiquarum decipiant, quam ob rem laboriosam animi exercitationem devitant mixtaque sententiis confusis furta pro a se excogitatis edunt, cum multo melius aetatem agerent, si abiecerent insolentem superbiam alienarumque gentium litteras desinerent aspernari, ut quo ex aliorum experientia rerum scientiam suam augere possent.